Translate

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Για πρώτη φορά στην πολύπαθη ιστορία της Ελλάδας εκχωρείται εθνικός χώρος αμαχητί.

Με τη διαρροή στα ΜΜΕ και πιο συγκεκριμένα στην εφημερίδα του Αλαφούζου, της καταγραφής από την σύγκρουση του ελληνικού περιπολικού «Γαύδος» με την κανονιοφόρο της τουρκικής ακτοφυλακής, αρχίζουν και ξεκαθαρίζουν τα πράγματα. Είναι φανερό πώς το τουρκικό σκάφος δεν είχε σκοπό τον εμβολισμό του ελληνικού περιπολικού, αλλά την αναχαίτιση του. Ο κυβερνήτης του τουρκικού σκάφους χτύπησε το ελληνικό περιπολικό από τέτοια γωνία και με τέτοια ταχύτητα, με σκοπό να το απωθήσει, χωρίς να δημιουργήσει ρήγμα που θα προκαλούσε τη βύθιση του «Γαύδος».
Ήταν ένας κλασικός ελιγμός απώθησης, ο οποίος πέτυχε απόλυτα τον στόχο του. Δηλαδή πέτυχε να εξαναγκάσει το «Γαύδος» να αποχωρήσει από την περιοχή των ελληνικών χωρικών υδάτων, που διεκδικούν οι τούρκοι ως δική τους επικράτεια. Κι αυτό ακριβώς αποτελεί το casus beli. Όχι η σύγκρουση των δυο σκαφών, όπως επιμένει τόσο το αρχηγείο του Λιμενικού, όσο και η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα.
Η αναχαίτιση στη θάλασσα εχθρικών σκαφών, που παραβιάζουν τα χωρικά ύδατα επιτρέπεται, προβλέπεται και επιβάλλεται. Το ίδιο και η αναχαίτιση αεροσκαφών που παραβιάζουν τον εναέριο χώρο. Η αναχαίτιση ξεκινά με ελιγμούς τέτοιους ώστε να εξαναγκάσουν αυτόν που παραβίασε τον εθνικό χώρο, να αποσυρθεί. Αυτό ισχυρίζεται ότι έκανε η Τουρκία. Το σκάφος της με ελιγμούς εξανάγκασε το ελληνικό περιπολικό να αποχωρήσει από τη θαλάσσια περιοχή, που η Τουρκία θεωρεί ως δική της.
Μόνο που ο θαλάσσιος χώρος που υπερασπίζονταν τα σκάφη της, δεν ήταν δικός της, αλλά Ελληνικός.

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Ψυχραιμία, νηφαλιότης, κατευνασμός

Νομίζω ότι μετά την τελευταία κρίση στα Ίμια και πριν από την επόμενη χρειάζεται αναστοχασμός (όπως λένε οι χίπστερ όταν δεν λένε αφήγημα). Ξενύχτησα λοιπόν χθες υπέρ πατρίδος (η οποία λείπει από τη χώρα για δουλειές) και, διαβάζοντας Καίσαρα, Κλαούζεβιτς και Βοναπάρτη, κατέληξα σε ορισμένες σκέψεις – προτάσεις για μια στρατηγική και κάποια στρατηγήματα, που θα μπορούσαν ίσως να μας ξελασπώσουν (όχι από την πολιτική λάσπη, αλλά οπωσδήποτε από όσους κάθε φορά το κόβουν λάσπη και μας τρώει ύστερα το μαύρο φίδι και ο κατηραμένος όφις). Προτείνω λοιπόν:
Πρώτον. Να πάμε στα Ίμια και να χτίσουμε εκεί έναν οικισμό, ένα σπιτάκι, ένα σπίτι. Αυθωρεί και παραχρήμα θα αρπάξουν το σπιτάκι οι τράπεζες και έτσι δεν θα το πάρουν οι Τούρκοι. Όπερ έδει δείξαι!
Δεύτερον. Να απευθυνθούμε στον κ. Μαργαρίτη Σχοινά και άλλες μορφές της Ένωσης ζητώντας να μας αποζημιώνουν για κάθε τρακάρισμα και πάσαν άλλη βλάβη λαμαρίνων στα πλοία. Διότι για την Ένωση το πρόβλημα δεν αφορά στην εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και στα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης, αλλά στα φράγκα! Μα τον ΚαρλομάγνοΉ όπως
έλεγε και ο Τσώρτσιλ «ποτέ δεν θα παραδοθούμε» για τρεις λίρες και δύο σελίνια.
Τρίτον. Να καλέσουμε προς συνεπικουρία τους απόγονους του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τη Μακεντονίγια. Στην Κόκκινη Μηλιά (ανατολικώς του Παντζάμ) θα τους φτάσουν τους Τούρκους οι φαλαγγίτες του Κρατερού Ζάεφ. Επιπροσθέτως, ο κ. Καμίνης θα μετονομάσει την οδό Δημητρίου του Πολιορκητή σε οδό Μπουτάρη, ώστε το εσωτερικό μέτωπο να παραμείνει αραγές και το ηθικόν ακμαιότατο.
Τέταρτον. (Τώρα αρχίζω να τους κλαίω τους Τούρκους). Προτείνω ο Στρατάρχας Στρατηγικού Σχεδιασμού φον σερ Καρανίκας να οργανώσει ένα προπέτασμα καπνού με μπάφους γύρω από τα απειλούμενα νησάκια, ώστε οι Τούρκοι να μην τα βλέπουν ή απάνω στη γλυκιά μαστούρα για Μυτιλήνη να πηγαίνουνε και στη Λέσβο να φθάνουν.
Ταυτοχρόνως, προτείνω την επιχείρηση «Αίνιγμα». Ένα είδος διαστημικού πολέμου των άστρων για το οποίον άοκνες προσπάθειες καταβάλει τρέχοντας σε όλα τα πεντάστεραΕυρώπης και Αμερικής ο κ. ΠαππάςΑστερόεσσα στα πεντάστερα έχει γίνει ο υπουργός Διαστήματος και Βοσκοτόπων, προκειμένου να αποκτήσει επιτέλους «η θάλασσα σύνορα» και η ΕΡΤ σοβαρότητα.
Πέμπτον. Οργάνωση επιχειρήσεων κομάντο – χιτ εντ ραν – στα τουρκικά μετόπιθεν, ελαφρά ταξιαρχία Ρουβίκωνες (με επικεφαλής τον κομαντάντε Λάμπρου ) και μπριγάδα χημικού πολέμου Πολάκης. Τους κλαίω τους Τούρκους, θα μπουκάρουν οι Ρουβίκωνες στην Αγιά Σοφιά και θα την κάνουν γήπεδο της Ντιναμό Κιέβου.
Έκτον. Γκερ Πσιχολοζίκ. Να κάνουμε βρε αδερφέ ότι τα Ίμια δεν υπάρχουν. Χάθηκαν. Όπως χάθηκαν και οι Έλληνες στα βάθη των αιώνων. (Θεωρία ασυνέχειας του Ελληνισμού, ΓαβρόγλουΜπαλτάςΡεπούσηΛιάκοςΦίλης κι άλλοι Φιλισταίοι). Φερ’ ειπείν οι Πόντιοι χάθηκαν τον 16ο αιώνα, διότι έψαχναν τους Κρητικούς και δεν τους έβρισκαν. Οι Μωραΐτες χάθηκαν τον 9ο αιώνα (ημέρα Πέμπτη, αποφράς) για αυτό και τα ελληνικά δημοτικά τραγούδια (βυζαντινά και μεταβυζαντινά, από τα ακριτικά έως του Κίτσου η μάνα κάθονταν), τα τραγουδούσαν ο Βολταίρος κι άλλοι Φράγκοι στην Οξφόρδη και το Καίμπριτζ, με αποτέλεσμα ο Διαφωτισμός να επινοήσει τους Έλληνες. (Καταλάβατε; Όχι; Όταν γίνετε έξυπνοι, θα καταλάβετε).
Αν λοιπόν δεν υπάρχουν η Άρτα και τα Γιάννενα, ποιος νοιάζεται αν υπάρχουν τα Ίμια.
[Σημείωσις Κούγκι. Αν απελπισθούμε τελείως, μπορούμε να αφήσουμε τους Τούρκους να δουν τα τέρατα μορφώσεως που διαθέτουμε (Γαβρόγλου, Μπαλτά, Λιάκο κ.τ.λ.) και να γίνουν μπουχός – πίσω στις στέπες, τα ξύλα, τα λιθάρια και τα άγρια βουνά]. Θρήνος για τους άκακους και πολυπολιτισμικούς Οθωμανούς.
Έβδομον και τέλος. Το μυστικό μας όπλο! Οι κωλοτούμπες. Βουτάμε τους «ετερόκλητους όχλους» των συλλαλητηρίων, τους μαλάκες που ψήφισαν όχι στο δημοψήφισμα και τα κλάματα της Μπέτυς, τα κάνουμε όλα πακέτο και τα παραδίδουμε στους Αμερικανούς (οι Αμερικανοί είναι φίλοι μας, μας αγαπάνε) – τα παραδίδουμε λοιπόν στους Αμερικανούς και προσωπικώς στον πρέσβη κύριο Τζέφρυ Πάιατ (Τζέφρυ έλεγαν οι φίλοι και τον Γιωργάκη), δικός μας άνθρωπος ο κ. Πάιατ – «Κύριε Πρέσβη, ιδού ο στρατός σας».
Κατόπιν τούτων, η «ανεύθυνη στάση» της Τουρκίας θα σπάσει σε όλα τα μέτωπα και το Αιγαίο θα συνεχίσει να ανήκει στα ψάρια του – χαπακωμένα με Novartis για να αντέχουν τόση αποβλάκωση γύρω τους…
 Στάθης Σταυρόπουλος
*Πηγή: topontiki.gr

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

ΑΕΚ: ΟΤΑΝ Η ΕΞΕΔΡΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ...


Μαριλένα Καλόπλαστου 
Συγκλονιστικά πανό των οπαδών της ΑΕΚ στον αγώνα με την Ντιναμό Κιέβου στο ΟΑΚΑ, με μηνύματα κατά του φασισμού και του ναζισμού και μαθήματα ιστορίας.
Ο κόσμος της ΑΕΚ, στο...
εν εξελίξει παιχνίδι της Ένωσης κόντρα στην Ντιναμό Κιέβου για το Europa League, έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα κατά του φασισμού με τα πανό που ανάρτησε στις κερκίδες του ΟΑΚΑ.
Συγκεκριμένα, οι Ενωσίτες ανέβασαν δύο πανό το οποία έφεραν τα εξής μηνύματα: «LOVE AEK HATE RACISM ORIGINAL 21 ANTI-NAZI» και «THROW NAZIS OUT OF FOOTBALL». Δηλαδή, «Αγαπάμε την ΑΕΚ, μισούμε τον ρατσισμό. Original 21 αντι-Ναζί» και «πετάξτε τους Ναζί έξω από το ποδόσφαιρο», αμφότερα γραμμένα στα αγγλικά.

Ενώ εντύπωση προκαλεί και ένα τρίτο, γραμμένο στα ουκρανικά, στο οποίο αναγράφεται: «Το 1942 οι Νάζι κρέμασαν τους ποδοσφαιριστές σας, το 2018 δεν σέβεστε την Ιστορία σας» το οποίο αναφέρεται στον Αγώνα του Θανάτου, το μακρινό 1942 επί Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι δυνάμεις του Αδόλφου Χίτλερ είχαν καταλάβει και ένα σημαντικό κέντρο της Σοβιετικής Ένωσης, το Κίεβο. Εκείνη την περίοδο, είχε μόλις συσταθεί η Σταρτ, με πρωτοστάτη τον Νικολάι Τρούσεβιτς και κάποιους από τους παλιούς συμπαίκτες του στην Ντιναμό Κιέβου. Ο σκοπός τους ήταν να ξεφύγουν από την μαυρίλα του πολέμου, του θανάτου. Η ομάδα κέρδιζε συνεχώς την συμπάθεια του λαού και είχε, άθελά της ίσως, γίνει μια ασπίδα προστασίας. Οι επιτυχίες της προσέλκυσαν το ενδιαφέρον των Γερμανών, οι οποίοι αποφάσισαν να βάλουν φρένο στην αήττητη πορεία της επιστρατεύοντας την Φλάκελφ την επίσημη ποδοσφαιρική εκπρόσωπο της γερμανικής αεροπορίας.
Στις 6 Αυγούστου του 1942, λοιπόν, οι Φλάκερφ και Σταρτ βρέθηκαν αντιμέτωπες, με τους Ουκρανούς να επικρατούν με 5-1. Οι «στρατιώτες» του Χίτλερ είχαν ηττηθεί, κάτι που δεν το σήκωνε η υπεροψία τους. Η ρεβάνς πήρε μορφή εκδίκησης. Ο διαιτητής, ένας νεαρός SS, μεροληπτεί υπέρ της Φλάκελφ στον δεύτερο αγώνα. Ωστόσο, το ημίχρονο βρίσκει την Σταρτ να προηγείται με 3-1. Στα αποδυτήρια τους απειλούν, έπρεπε να ηττηθούν πάση θυσία. Δεν πτοούνται και το σφύριγμα της λήξης τους βρίσκει θριαμβευτές με 5-3. Η τύχη τους, όμως, ήταν ποτισμένη με το πιο μαύρο χρώμα. Αυτό που αντιπροσωπεύει ο ναζισμός, ο φασισμός, το μίσος, ο πόλεμος. Οι κατακτητές δεν συγχώρησαν τις δύο «ατιμωτικές» ήττες. Δεν τις δέχτηκαν πότε. Οι περισσότεροι, λοιπόν, εκ των παικτών της Σταρτ βρήκαν τραγικό θάνατο δια βασανιστηρίων και άφησαν την τελευταία τους πνοή σε στρατόπεδα συγκέντρωσης…
Μπορεί ορισμένοι ιστορικοί να αμφισβητούν ότι τα πράγματα συνέβησαν ακριβώς έτσι και να θεωρούν ότι ούτως ή άλλως οι Ουκρανοί θα εκτελούνταν, ωστόσο ο Αγώνας του Θανάτου έμεινε στη μνήμη της Ευρώπης ως μια ακόμη απόδειξη της θηριωδίας του ναζισμού και της ψευδεπίγραφης ανωτερότητας της Άριας Φυλής, που μπορεί να επιβληθεί μόνο με τη βία και τα όπλα.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΗΜΟΥ ΠΑΡΟΥ

   Coat of arms of Greece.svg                                           
          ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ                       Πάρος, 16 Φεβρουαρίου 2018
               ΝΟΜΟΣ ΚΥΚΛΑΔΩΝ                             
                    ΔΗΜΟΣ ΠΑΡΟΥ                                                                                                                                       
            ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΗΜΑΡΧΟΥ  




                                                                                  
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ



Την Δευτέρα 12 Μαρτίου 2018 θα ξεκινήσουν οι εργασίες διαγράμμισης στους δημοτικούς χώρους στάθμευσης P3(Γράβαρης) και P4(Ανάργυρος) της Παροικίας.

Παρακαλούμε όπως απομακρύνετε τα οχήματά σας από τους προαναφερόμενους χώρους έως την Παρασκευή 9 Μαρτίου 2018. Όσα οχήματα δεν απομακρυνθούν εντός της παραπάνω προθεσμίας θα περισυλλεχθούν από τον Δήμο με την χρήση γερανοφόρου οχήματος.

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ Η ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ



Κάθε κράτος που σέβεται τον εαυτό του, προασπίζει την ακεραιότητά του έναντι κάθε βίαιης, ειδικότερα δε στρατιωτικής επιβουλής, με το μόνο μέσο που -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- έχει εφεύρει ο ανθρώπινος νους κι έχει επικρατήσει παγκοσμίως.Τις ένοπλες δυνάμεις!
Στην περίπτωση της Ελλάδας η κατάσταση διαφοροποιείται "ελαφρώς"...
Ανατρέχοντας στη νεώτερη ιστορία του ελληνικού κράτους διαπιστώνουμε την απροθυμία των εκάστοτε ηγητόρων του να αποκρούσουν επιθέσεις σε βάρος της χώρας, ακόμη και σε καταστάσεις κήρυξης πολέμου και στρατιωτικής εισβολής.
Η πλέον καραμπινάτη περίπτωση απροθυμίας μέχρι φοβίας των κυβερνώντων της Ελλάδας να προασπίσουν την εθνική κυριαρχία, ήταν αυτή της διπλής επίθεσης Ιταλών και Γερμανών κατά τον Β παγκόσμιο πόλεμο.
Από τα ιστορικά αρχεία προκύπτει ότι πράγματι ο δικτάτορας Μεταξάς απάντησε με το ιστορικό ΟΧΙ (οι εκτιμήσεις που έχουν κατά καιρούς γραφεί ακόμη κι από αριστερούς ιστορικούς καταρρίπτονται από αδιάσειστα τεκμήρια) στο Ιταλικό τελεσίγραφο εξαναγκασμένος από τις περιστάσεις, ωστόσο η φιλοδοξία του περιορίστηκε/αυτοπροσδιορίστηκε σε στρατιωτική αντίδραση... "για την τιμή των όπλων", όπως έχει επί λέξη καταγραφεί.
Άλλωστε το στρατιωτικό παράδοξο να σταματήσει ο ελληνικός στρατός την σαρωτική αντεπίθεση σε βάρος των Ιταλών λίγο πριν την ολοκληρωτική τους διάλυση (αυτά δεν είναι προσωπικές εκτιμήσεις αλλά αναφορές/πορίσματα/εκθέσεις επιτελείων, Ιταλικών, Αγγλικών, Γερμανικών κ.α) μαρτυρά και το πόσο εθνικά συνειδητοποιημένη ήταν η ηγεσία, πολιτική και στρατιωτική, την περίοδο εκείνη.
Το ίδιο και χειρότερο σενάριο εκτυλίχθηκε στην περίπτωση της Γερμανικής εισβολής, κατά την οποία τόσο από την πολιτική και στρατιωτική μας ηγεσία όσο και από τη Βρετανική δύναμη που είχε αναπτυχθεί στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας-Θεσσαλίας για να σχηματίσουν από κοινού τη δεύτερη και απροσπέλαστη ζώνη άμυνας στο ύψος του Αξιού.
Παρά τις έντονες αντιρρήσεις μεγάλης μερίδας ανώτερων και ανώτατων αξιωματικών, πολλοί από τους οποίους αντιστάθηκαν μεμονωμένα δυστυχώς, το μόνο που έπραξαν από κοινού Έλληνες και Βρετανοί επιτελάρχες, ήταν να γίνουν λαγοί επικαλούμενοι την υπέρτερη δύναμη πυρός των εισβολέων!
Αν ζούσαν σήμερα, ακόμη θα απορούσαν και θα αναζητούσαν λογική ερμηνεία (έχουν τεράστιο ενδιαφέρον οι αναφορές ένθεν κακείθεν) οι Γερμανοί επιτελάρχες για τα γεγονότα εκείνης της περιόδου...

(Ακολούθησε η εισβολή των Βρετανών και ο εμφύλιος, όπου καταλύθηκε η έννομος τάξη που  επιβλήθηκε από τους αγώνες του λαού με μπροστάρη το ΕΑΜ και με κυβέρνηση του βουνού (ΠΕΕΑ) οπότε οι μισοί Έλληνες έφτασαν να πολεμούν τους άλλους μισούς -πριν καλά καλά αποχωρήσουν οι Γερμανοί- στο πλευρό των εισβολέων, στο όνομα φυσικά της αποτροπής του "κομμουνιστικού κινδύνου"!!
Αλλά αυτό είναι από μόνο του μια κατηγορία ως ιστορικό γεγονός και χρειάζεται ειδικότερη αναφορά).

Τα μεταπολιτευτικά χρόνια η πολιτική του λεγόμενου κατευνασμού όχι μόνο δεν απέτρεψε την επιθετικότητα των γειτόνων μας, αντίθετα την  γιγάντωσε και αποθράσυνε.
Η υποχωρητικότητα των κυβερνώντων διαχρονικά έφτανε στα όρια της εθνικής προδοσίας.
Με εξαίρεση την πρώτη περίοδο Α.Παπανδρέου, ο οποίος υπήρξε μέγας "παίκτης" στη διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα, όλα αυτά τα χρόνια εμπεδώθηκε μια φιλοσοφία άρνησης αντιμετώπισης του προβλήματος, κρυβόμενοι κάθε φορά πίσω από το "διεθνές δίκαιο", τους "συμμάχους" και άλλα εμβληματικά για ανιστόρητους και αφελείς.
Η "νύχτα ντροπής" των Ιμίων το 1996 κατέδειξε περίτρανα την προδοτική πάστα των τότε "ηγετών".
Έχοντας πλέον αποκαλυφθεί από πολλές πηγές και πλήθος ντοκουμέντων πως σε περίπτωση εμπλοκής προδιαγράφονταν καταστροφική η συνέχεια για τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, κάτι που δεν επιθυμούσε ο Αμερικάνικος (και όχι μόνο) παράγοντας, αντιλαμβάνεται κανείς το μέγεθος της εθελοδουλείας του εγχώριου εξουσιαστικού πολιτικού προσωπικού.
Το προχθεσινό κρούσμα ακραίας επιθετικής συμπεριφοράς, πολεμικής πράξης εκ μέρους των Τούρκων, έπειτα από μακρά σειρά προκλητικών και παράνομων ενεργειών, αντιμετωπίστηκε για άλλη μια φορά με απίστευτη μακαριότητα και ολύμπια αταραξία από τους κυβερνώντες.
Παραδομένοι στη νιρβάνα της ελέω Ευρωπαίων εταίρων ψευδοεξουσίας τους, συνεχίζουν την πολιτική των προκατόχων τους αναγνωρίζοντας/επιτρέποντας στις ένοπλες δυνάμεις μια και μοναδική αποστολή: να πραγματοποιούν παρελάσεις στις εθνικές επετείους...
Ούτε σκέψη για ΑΜΥΝΤΙΚΗ αντίδραση στις επιθετικές ενέργειες που ολοένα και αυξάνουν, ολοένα κι εμπλουτίζονται, ολοένα και περισσότερο απειλούν την υπόστασή μας.
Ίσως περιμένουν να φτάσουν σε τέτοιο σημείο αποθράσυνσης οι Τούρκοι και διεκδικήσουν την επιστροφή της Πελλοπόνήσου ως κατεχόμενο εκ μέρους μας νησί, προκειμένου να πάψουν να "στέλνουν μηνύματα" κάθε τρείς και λίγο πολιτική και στρατιωτική ηγεσία και να στείλουν κανένα σμπάρο προς τους επιτιθέμενους.
Ελπίζω μόνο να μην είναι αργά ΟΤΑΝ και ΑΝ το αποφασίσουν...
  







ΤΑ "ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΑ" ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ...

Η ψυχρολουσία ενός θερμού επεισοδίου

«Όχι στη βάρδια μου», ή «αυτό δεν θα συμβεί στη βάρδια μου» – είναι μια αμερικάνικη έκφραση (ίσως και αγγλοσαξωνική, δεν γνωρίζω καλώς) που σημαίνει κάτι περισσότερο απ’ αυτό που λέμε εμείς, «όχι, όσο περνάει απ’ το χέρι μου». Πρόκειται για
     μια έκφραση κατηγορηματικής αποφασιστικότητας εκείνων που παίρνουν στα σοβαρά τη δουλειά τους, έκφραση εργατικής προέλευσης που απηχεί τις εποχές όταν η εργασιακή συνείδηση και το αίσθημα καθήκοντος είχαν μεγαλύτερη βαρύτητα στις κοινωνίες.
     Σήμερα στην Ελλάδα βάρδια έχουν ο Τσίπρας και ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης. Και οι δύο (συν τα τσικό, δηλαδή τα δορυφορικά τους κόμματα) είναι υποχείρια (και υποπόδια) της ξενοκρατίαςσε όλες της τις εκδοχές, ΗΠΑ, Τρόικα, Ε.Ε., ΝΑΤΟ.
     Η Τουρκία, ένας γίγαντας με πήλινα πόδια, έχει επιτεθεί εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου μόνον όταν και οι δύο είχαν ασθενείς κυβερνήσεις, όπως επί χούντας στην Ελλάδα και στην Κύπρο, ή κατώτερες των περιστάσεων, όπως επί Σημίτη. Η Τουρκία τότε, υπό την αιγίδατων ΗΠΑ εκτίμησε σωστά την ελληνική δυσπραγία και χτύπησε.
     Αν εκτιμά το ίδιο σωστά και σήμερα, είναι ένα ερώτημα. Τότε η Τουρκία ήταν ένας χωροφύλακας (και ταυτοχρόνως ένας σαματατζής) στην περιοχή, σήμερα είναι μια δύναμη που θεωρεί εαυτήν μεγάλη, αυτονομημένη, και με τα πόδια της πολύ έξω απ’ την κουβέρτα της. Επίσης σήμερα έχει αλλάξει δραματικά
     το τεραίν. Πάντα ήταν πολύπλοκο, αλλά τώρα είναι και πολυπολικό. Με εξαιρετικά ρευστέςσυμμαχίες. Διεθνείς οργανισμοί, διεθνείς συμμαχίες, κράτη, εθνικές ομάδες, θρησκευτικοί άξονες, υποκινούμενες συμμορίες, συνθέτουν ένα σκηνικό κινούμενης άμμου, που θα χρειασθεί πολλά χρόνια για να αποκρυσταλωθεί.
     Σε αυτό το τοπίο που αλλάζει γρήγορα και διαρκώς η ελληνική εξωτερική πολιτική κινείται σαν υπνωτισμένη, αργά, χάνοντας συνεχώς ειδικό βάρος και επιμένοντας σε μια πεπατημένη από καιρό πεθαμένη.
     Το πρώτο χαρακτηριστικό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι δομικό. Είναι ο Κατευνασμός. Ο Κατευνασμός οδηγεί στον πόλεμο. Η επιμονή όμως των ελληνικών κυβερνήσεων σε αυτή την αυτοκαταστροφική πολιτική δεν είναι παράδοξη, διότι παράδοξες είναι και οι υπόλοιπες πτυχές της πολιτικής μας. Στην Ελλάδα
     φαίνεται να πιστεύουμε ότι η διπλωματία παράγει ισχύ, ενώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Στην πραγματικότητα η διπλωματία είναι που βασίζεται στην ισχύ. Απόδειξη ότι και στον ΟΗΕ (όπου ουδέποτε τολμήσαμε να καταφύγουμε – στο Συμβούλιο Ασφαλείας) και στο ΝΑΤΟ καιστην Ε.Ε., αν όχι απομονωμένη αλλά πάντως αδύναμη είναι η Ελλάδα παρά η Τουρκία.
     Η Τουρκία δεν τα έχει καλά με κανένα κράτος γύρω της πλην του Ιράν και (συγκυριακώς) της Ρωσίας, έχοντας εν τέλει συγκρουσθεί με όποιον έχει προσπαθήσει να προσεγγίσει (Ισραήλ, Αίγυπτος κ.ά.), και κατέχει έδαφος κράτους – μέλους της Ένωσης (της Κύπρου) – παρά ταύτα δείχνει να έχει στους διεθνείς, πολιτικούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς οργανισμούς σαφές προβάδισμα έναντι της χώρας μας. Ποιος φταίει για αυτό;
     Η Ελλάδα επί δεκαετίες έχει βασισθεί σε αβαθούς επεξεργασίας κυβερνητικές πολιτικές, όπως « η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας» (και επιμένει σε αυτές παρότι βιαίως έχουν διαψευσθεί), έχει καλλιεργήσει στους Έλληνες μια Συβαριτική αντίληψη για την ίδια τους την ύπαρξη και έχει διαβρώσει την αμυντική της ικανότητα με τις μίζες στα εξοπλιστικά,
     την υποβάθμιση της εκπαίδευσης, την αποθέωση της λοβιτούρας και της διαπλοκής, την έλλειψη εθνικής στρατηγικής και την αποθηρίωση της λεηλασίας των δημόσιων πόρων και του λαϊκού εισοδήματος.
     Σήμερα η Ελλάδα, μια τρεμάμενη χώρα, εγκιβωτισμένη σε μνημόνια, με το κεντρικό της πολιτικό σύστημα να άγεται από δημαγωγούς και να φέρεται από ανίκανους, φαίνεται σαν να επαφίεται για τη σωτηρία της μόνον στο φιλότιμο των Ελλήνων. Έγκλημα! Το φιλότιμο των Ελλήνων χρειάζεται πόρους – από μόνον του αρκεί μόνον για το θαύμα.
     Η αμυντική ικανότητα της χώρας προϋποθέτει το αυτεξούσιο του κράτους, την άνθηση του εκπαιδευτικού συστήματος, την εξασφάλιση της αξιοπρέπειας των πολιτών και τη δημογραφική προκοπή. Αντί αυτών οι Έλληνες έχουν διασυρθεί, τα σπίτια τους κινδυνεύουν, η νεολαία μας μεταναστεύει, ο δημόσιος πλούτος εκποιείται, η εργασία έχει ανασκολοπισθεί, ενώ ταυτοχρόνως
     η κυρίαρχη κρατική ιδεολογία κινείται σε επίπεδο ΜΚΟ και κοσμείται από ιδιοτελείς φιρφιρίκους, που χαρακτηρίζουν ως εθνικισμό κάθε πατριωτική προσπάθεια να ανακοπεί και να αντιστραφεί η παρακμή. «Αν θέλεις ειρήνη πρέπει να είσαι πάντα έτοιμος για πόλεμο» – με τέτοιες αυταπόδεικτες αλήθειες σταλμένες στην εξορία από τους αποχαυνωμένους (ή τους βαλτούς) που έχουν εξοικειώσει την ελληνική κοινωνία με την ειρήνη ως αυτονόητο (λες και έχουμε υπογράψει συμβόλαιο με τον θεό), η ώρα του «ατυχήματος» είναι θέμα χρόνου (ή διαταγής των «ανωτέρων αρχών»).
     Αν αύριο (δηλαδή σήμερα) η Τουρκία διευρύνει τη ζώνη των γκρίζων περιοχών στο Αιγαίο, αν αύριο ιδούμε Τούρκους στρατιώτες πάνω σε κάποιο νησάκι, ο «αυτοπροσδιορισμός» θα σώσει την κατάσταση ή το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο;
     Αν δεν μπορείς να στέκεσαι ο ίδιος στα πόδια σου («με το σπαθί και το άροτρο»), αν έχεις εκχωρήσει τις τύχες σου στον φον Φιρφιρίκο Ντάισελμπλουμ, αν «η τύχη σου αποφασίζεται στη Ρώμη», γιατί τις αποφάσεις να μην τις παίρνει το Βερολίνο, η Άγκυρα, η Ουάσιγκτον, ο Μπουτάρης, τα Σκόπια ή τα Τίρανα;
     Έχει πει ο Τσίπρας στην Άγκυρα «όχι, στη βάρδια μου»; Είναι μπετόν αρμέ σε αυτό με τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ κι όλους τους άλλους; (πλην των προδοτών της Χρυσής Αυγής).
     Δεν υπάρχουν «ατυχήματα». Ξέρει η Τουρκία ότι θα έχει τεράστιο κόστος, αν πάει να κάνει Αφρίν την Καλόλιμνο; Αν το ξέρει, θα κάτσει ήσυχη. Αν δεν το ξέρει, φταίμε εμείς και η βάρδιά μας… Στάθης Σταυρόπουλος
*Πηγή: topontiki.gr