Translate

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Ματζικέρτ

Ματζικέρτ - Media
Ματζικέρτ
Πού το θυμηθήκαν το Ματζικέρτ οι Τούρκοι; (ίσως να το θυμήθηκαν επειδή το έχουμε ξεχάσει εμείς)…
Βεβαίως, είναι πολιτικώς ορθό να μην υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας οικεία κακά – κάτι τέτοια προκαλούν ρυτίδες. Περισυλλογής και προσπάθειας.
Καλόν όμως είναι, για όσους Έλληνες ενθυμούνται το Ματζικέρτ, να θυμούνται και το Μυριοκέφαλο.
Διότι με την ήττα των Βυζαντινών στο Ματζικέρτ, οι Σελτζούκοι «απλώς» εγκαταστάθηκαν στην Ανατολία, ενώ με τη δεύτερη ήττα των Βυζαντινών, 100 χρόνια αργότερα στο Μυριοκέφαλο, η Ανατολία χάθηκε για τον ελληνισμό ανεπιστρεπτί.
Η Τουρκία σήμερα επιχειρεί «προσάρτηση» των Ιμίων, ενώ οι διεκδικήσεις της για όλο και εσώτερες προς τα δυτικά ελληνικές νησίδες, θέτουν το Αιγαίο σε προοπτική ανάλογη με εκείνη της Ανατολίας τότε, από το Ματζικέρτ στο Μυριοκέφαλο… 
Συρία (παντού)
Γύρω στους 700.000 οι νεκροί στη Συρία. Γύρω στα 8 χρόνια ο πόλεμος. Εκατομμύρια οι εκτοπισμένοι, οι ανάπηροι, οι πρόσφυγες. Όλα αυτά τα προκάλεσε η Δύση. Και περί όλων αυτών καμιά διαμαρτυρία στη Δύση.
Μια ΜΚΟ (της Δύσης), τα «Λευκά Κράνη», ανακοινώνει ότι ο Άσσαντ χτύπησε με χημικά. Πανδυτικός συναγερμός! Χωρίς κανέναν έλεγχο για του λόγου το αληθές (Θεός η ΜΚΟ, Πάπας η ΜΚΟ) αρχίζουν το ταξίδι τους οι πύραυλοι. Τουϊτάροντας! Τουϊτ - τουϊτ, μπούμ !
Πάμε για έναν «προσεκτικό πόλεμο», έναν ακόμη «ανθρωπιστικό πόλεμο», μια ακόμα «εξαγωγή δημοκρατίας». Νοιώθετε ότι ζείτε σ’ ένα δυστοπικό γκροτέσκ; σε ένα λούνα - πάρκ του τρόμου;
Η χειρότερη εκδοχή αυτού του πολέμου, είναι εκείνη που διεξάγεται μέσα στο μυαλό μας. Πλύση εγκεφάλου με τοξικά απόβλητα. Πολλά χρόνια τώρα.
Όσον οι καμποτίνοι νικάνε το μυαλό μας, σκοτώνουν την ψυχή μας.
Στις ταινίες - ζόμπι που βλέπουμε, ταυτιζόμαστε και συμπάσχουμε με τους πρωταγωνιστές, πλην όμως, αλίμονο, τα ζόμπι είμαστε εμείς…
 http://www.topontiki.gr/article/269277/matzikert

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

«Ριζοσπαστική αριστερά»... “Radical chic” στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού...

Από το "PRESS-GR"
Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

«Έχουμε την ελευθερία της σκέψης.
Τώρα χρειαζόμαστε τη σκέψη.»
Καρλ Κράους

«Ριζοσπαστική αριστερά»... κοσμοπολίτες επαναστάτες, επαναστατημένοι αστοί, διανοούμενοι των σαλονιών, δικαιωματικοί, αντιεθνικιστές κι "αντιφασίστες.
Ποιοι τέλος πάντων είναι οι επονομαζόμενοι “Radical chic”, το ισχυρό όπλο του ιμπεριαλισμού;
Ο όρος “Radical chic” σχηματίζεται από την αγγλική λέξη “radical” – “ριζοσπαστικό” με την έννοια της ακτιβίστικης έντασης και των πολιτικών στόχων – κι από τη γαλλική “chic”, “εκλεπτυσμένο”. Το Oxford Dictionaryπροσδιορίζει πως πρόκειται για «επίδειξη», μέσα στη μόδα, με ιδέες και οράματα «ριζοσπαστικά κι αριστερά».
Η μόδα του ριζοσπαστισμού
Υποδεικνύει: αυτόν ή αυτούς που για τη μόδα ή την εξυπηρέτηση τους διακηρύσσουν κι επαγγέλλονται αντικομφορμιστικές ιδέες και ριζοσπαστικές πολιτικές τάσεις με ελευθεριακό περιεχόμενο, που συγκινούν.
Εμμονές, ιδεοληψίες, χόμπυ, συμπεριφορές των “Radical chic
Μορφωμένοι σε γνωστά ιδρύματα κυρίως ιδιωτικά, αναμφισβήτητα εύποροι (εργολάβοι, πανεπιστημιακοί, επιχειρηματίες).
Αγνωστικιστές που αναζητούν τη...

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

ΕΡΑΝΙΣΜΑΤΑ

 
*Το Γενάρη του ΄17 πραγματοποιήθηκε ημερίδα με διοργανωτές από κοινού Δήμο-WWF με αντικείμενο την προστασία των υγρότοπων.
Αλήθεια, έγινε κάποιος απολογισμός με την παρέλευση ενός κιόλας χρόνου για την κατάσταση των υφιστάμενων υγρότοπων της Πάρου;
Πήγαμε καλύτερα ή χειρότερα;
Επί της ουσίας δηλαδή προσέφερε τίποτα η ημερίδα;
Μαλακίες ρωτάω τώρα εε;

*Τα κριτήρια με βάση τα οποία αποφασίζονται εδώ και χρόνια τα διάφορα έργα στον τομέα της σχολικής στέγης, λυπάμαι φίλτατοι αιρετοί, αλλά δεν είναι συνήθως αντικειμενικά.
Λέγοντας αντικειμενικά εννοώ με βάση κριτήρια ως κάτωθι:
1) πληθυσμιακής αναλογικότητας
2)επείγοντος χαρακτήρα
3)στρατηγικού σχεδιασμού.
4)πνεύματος ισοπολιτείας
5)χρονικής προτεραιότητας
Έτσι η Αγκαιριά αν και τρίτο σε πληθυσμό δ.διαμέρισμα, ακόμα δεν αξιώθηκε να στεγάσει τα παιδιά της σε ένα σύγχρονο λειτουργικό δημοτικό σχολείο, όταν σε άλλα δ.διαμερίσματα αυτό έχει λυθεί εδώ και πολλά χρόνια κι όχι μόνον αυτό, αλλά επιπλέον διαθέτουν και κτίρια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Υπερβάλλω μήπως;

*Το φαινόμενο του "εφαλτηρίου" αναφορικά με τη "χρησιμοποίηση" συλλογικών φορέων του νησιού από "πονηρούς" για επαγγελματική ή πολιτική σταδιοδρομία, καλά κρατεί.
Τα τελευταία χρόνια ολοένα κι αυγαταίνουν εκείνοι που το "ανακαλύπτουν" και σκίζουν τα ιμάτιά τους. 
Πάλι καλά, γιατί όταν φώναζα εδώ και χρόνια γι' αυτό, ήμουν ο "περίεργος", ο "σχολαστικός".
Κατά τ' άλλα περισσεύουν οι εκκλήσεις για δραστηριοποίηση των πολιτών, εκείνων δηλαδή που θα χρησιμέψουν ως σκαλοπάτια για την "άνοδο" των επιτήδειων...
 Αποτέλεσμα εικόνας για γουρουνες  εικονα

*Όταν το Ελληνικό κράτος -το όποιο κράτος τέλος πάντων...- διστάζει μπροστά στον παραλογισμό και στα άνομα συμφέροντα, τότε φυσικό επόμενο είναι να "διαπραγματεύεται" ακόμα με τους "γουρουνάδες" αν πρέπει ή δεν πρέπει να κυκλοφορούν τα άκρως οχληρά κι επικίνδυνα οχήματά τους στους δρόμους.
Κι ενώ ο νέος Κ.Ο.Κ. είναι ήδη ψηφισμένος οι "διαπραγματεύσεις" συνεχίζονται!!






Έτσι "στήνονται" οι προβοκάτσιες (2)

Leonardo Tricarico: "Ψέματα made in US για τη Συρία"!

Ο Ιταλός πτέραρχος Leonardo Tricarico, πρώην Αρχηγός του ιταλικού ΓΕΑ και κατόπιν Αρχηγός του ιταλικού ΓΕΕΘΑ, που δεν είναι κομμουνιστής ή αριστερός και σίγουρα δεν είναι αντιιμπεριαλιστής δηλώνει στην εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης TG2, 14 Φλεβάρη 2018, με θέμα  την "υπόθεση χημικά όπλα στη Συρία":
"Ψέματα made in US για τη Συρία".
Κι επισημαίνει: "Στη Συρία χημικά όπλα χρησιμοποιήθηκαν από τους εξεγερμένους τρομοκράτες που χρηματοδοτούνται για να δράσουν αντί-Άσαντ...".
Για πρώτη φορά σε επίπεδο ανώτατων αξιωματούχων των ιταλικών ένοπλων δυνάμεων κάποιος παίρνει τόσο σαφείς αποστάσεις από την...

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Οι δημοκρατίες δεν ζουν πια εδώ

Σουλτάνος ή δικτάτοραςΧαλίφης ή ΜιζαδόροςΌλα! Ο κ. Ερντογάν ενσαρκώνει μια Τουρκία που αφήνει πίσω της το «δυτικό πρότυπο» και προσανατολίζεται σε sui generis πολιτικά συστήματα, όπως το Ιράν, η Κίνα, η Ρωσία και άλλα. Γιατί; Διότι το «δυτικό πρότυπο» – της αστικής δημοκρατίας – της είναι άχρηστο. Και γιατί της είναι άχρηστο; Διότι είναι άχρηστο.
Τα τελευταία χρόνια τα «καθεστώτα», όπως αποκαλούν οι δυτικοί τα άλλα πολιτεύματα, έχουν απενοχοποιηθεί απέναντι στα δυτικά πολιτειακά και πολιτικά προτάγματα, ακριβώς διότι η Δύση σκότωσε τις δημοκρατίες, τις αστικές δημοκρατίες. Και τις σκότωσε διότι ο καπιταλισμός δεν τις χρειάζεται πλέον.
Οι δημοκρατίες στη Δύση είναι όσο περνούν οι μέρες μια υπόθεση τελετουργίας και όχι ένα καθεστώς θεσμών. Οι αστικοί θεσμοί υπέκυψαν στην οικονομική δικτατορία και η εργασία εξορίσθηκε απ’ αυτούς τους θεσμούς (στον βαθμό που σε αυτούς κατείχε θέσεις) στο περιθώριο, εκεί που θάλλουν η ανέχεια, η ιδεολογική τρομοκρατία και η απελπισία – στη ζώνη του λυκόφωτος (και των λύκων).
Η παγκοσμιοποίηση αφού πέτυχε τα αντίθετα όσων διεκήρυξε, πράγμα που έκαμε σκοπίμως, πέθανε. Ο νεοφιλελευθερισμός μέσα από το Laissez faire θέριεψε και τώρα επιστρέφει στο μέλλον του παρελθόντος, στην αποικιοκρατία (για το εξωτερικό) και στον κατασταλτικό αυταρχισμό (για το εσωτερικό). Στο εξής πόλεμος και τυραννίδες θα πηγαίνουν χέρι – χέρι, ιμπεριαλισμός και αυταρχισμός το ίδιο. Η Δύση αποτελείται πλέον και αυτή από «καθεστώτα», όπως περιφρονητικά αποκαλεί τα πολιτεύματα των άλλων.
Αυτά τα καθεστώτα οργανώνονται σε δύο μορφές. Τα κυρίαρχα καθεστώτα και τις ειδικές οικονομικές ζώνες (κατά περιοχές) ή τα προτεκτοράτα (τα κράτη με καθεστώς Εντολής άλλων κρατών – εταιρειών). Τα κυρίαρχα καθεστώτα, όπως της Γερμανίας και της Γαλλίας (με την Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι πλέον ένας ζωτικός χώρος για αυτά τα δύο), είναι εκείνα που το πολιτικό τους προσωπικό είναι το πιο υποτελές στις τράπεζες και τις πολυεθνικές εταιρείες. Η παραπαίουσα τώρα Μέρκελ αποδεικνύει, για παράδειγμα, το αναλώσιμο της παντοδυναμίας των πολιτικών που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ντήλερ εταιρειών. Όπως οι κ.κ Μπλαίρ, Σρέντερ, Ρέντσι, Σαρκοζί, Ραχόι, Ολάντ και χίλιοι άλλοι.
Όμως το μεγάλο κατόρθωμα της παγκοσμιοποίησης και η κληρονομιά που μας αφήνει είναι η ομογενοποιημένη σκέψη. Ο Αϊνστάιν έλεγε ότι το σύμπαν μπορεί να μην είναι άπειρο, η ανθρώπινη βλακεία όμως είναι. Ε, λοιπόν αυτήν τη βλακεία ο νεοφιλελευθερισμός κατάφερε όχι απλώς να την επιβάλει, αλλά να την εκλογικεύσει σε συντριπτικά ποσοστά μέσα στις κοινωνίες.
Στην πραγματικότητα δημιούργησε έναν νέο τύπο ανθρώπου, θα τον έλεγα homo malakas, αλλά είναι όρος αδόκιμος, διότι το εν λόγω άθλημα ενίοτε ελευθερώνει, ενώ ο homo είλωτας είναι μονίμως καταθλιπτικός. Πάσχει από νεοφιλελευθερισμό – ασθένεια θανατηφόρα.
Ο νεοφιλελευθερισμός ολοκλήρωσε τη διαδικασία της μετατροπής του προσώπου σε άτομο και κατάφερε τη μετάλλαξη των τάξεων σε… συλλογικότητες.
Ο άνθρωπος που πάσχει από νεοφιλελευθερισμό είναι ενοχικός και μοναχικός. Αν χρωστάει στις τράπεζες, σκέφτεται σαν τράπεζα. Αν είναι εργάτης, σκέφτεται όπως το αφεντικό του. Αν δεν είναι πελάτης του κράτους, φθονεί εκείνους που έχουν γίνει. Πιστεύει ότι η διαρκής εξίσωση όλων προς τα κάτω είναι η δίκαιη τιμωρία για τις αμαρτίες μας. Ο homo malakas μισεί την κατσίκα του γείτονα ή αν έχει κατσίκα ο ίδιος, θεωρεί τον γείτονά του κατσικοκλέφτη. Θεωρεί την κοινωνική του αποτυχία δικό του φταίξιμο, ενώ θεωρεί επιτυχημένους όσους του γαμάνε τη ζωή. Με τέτοια όντα
να συναπαρτίζουν τις πλειονότητες (και συνεπώς τις πλειοψηφίες) στις δυτικές κοινωνίες, οι αστικές τάξεις δεν χρειάζεται πια να κάνουν συμβιβασμούς με τους εργαζόμενους στο πλαίσιο των αστικών δημοκρατιών, συνεπώς ούτε και τις δημοκρατίες χρειάζονται (ως πλαίσιο νομής του κέρδους) – αλλά, ελεύθερες πια επιστρέφουν στις πιο προσοδοφόρες τυραννίδες
με κορωνίδα τις «ελεύθερες αγορές», δηλαδή τις πιο διευθυνόμενες οικονομίες από γενέσεως καπιταλισμού.
Σε αυτές τις εξελίξεις οι εκδοχές της Αριστεράς δεν μπόρεσαν να προτείνουν εναλλακτικές λύσεις. Μάλιστα η ενσωμάτωση των περισσότερων απ’ αυτές τις εκδοχές στην εξέλιξη του συστήματος κάνει τώρα
το έργο αυτό ακόμα δυσχερέστερο, διότι η αποβλάκωση που στο μεταξύ ο νεοφιλελευθερισμός διεύρυνε και εμπέδωσε, αποτελεί ένα σχεδόν ανυπέρβλητο εμπόδιο για την όντως πολιτική.
Σήμερα οι όντως πολιτικοποιημένοι πολίτες, δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί (περίπου ένα 10% σε κάθε κοινωνία), βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα φαραωνικό σύστημα – αντισύστημα που εξελίσσεται σε κάτι σαν τους θεούς του Λάβκραφτ. Παντοδύναμο αλλά τυφλό, ανεξήγητο καθ’ ότι παράλογο, υπεράνω του καλού και του κακού, ένας Λεβιάθαν.
Στάθης Σταυρόπουλος *Πηγή: topontiki.gr

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ

Όταν 20 χρόνια πριν ξεκίνησα την προσπάθεια για λειτουργική αναβάθμιση του διθέσιου δημοτικού σχολείου Αγκαιριάς με ταυτόχρονη διεκδίκηση κατασκευής νέας κτιριακής εγκατάστασης που να πληροί όλες τις απαιτήσεις ενός σύγχρονου σχολείου, μίλησα για την απόδειξη του αυτονόητου.
Η προσπάθεια να πειστεί το "ακροατήριο" εντός και εκτός χωριού μόνο εύκολη δεν υπήρξε.
Στην αρχή πορεύτηκα σχεδόν μόνος, στη συνέχεια -ευτυχώς- και με πολύ "πρήξιμο", προέκυψαν συμπαραστάτες και συναγωνιστές. 
Τελικά μέσα από πολλές δυσκολίες  και μέσα σε διάστημα δυόμιση ετών, καταφέραμε να αναβαθμίσουμε το μέχρι τότε διθέσιο (!!) δημοτικό μας σχολείο σε εξαθέσιο, οπότε και άνοιξε διάπλατα ο δρόμος για τον τελικό στόχο της ανέγερσης νέας σχολικής μονάδας.
Παρά το πέρασμα 18 ολόκληρων ετών κι ενώ καθ όλο αυτό το διάστημα προκρίνονται και υλοποιούνται αντίστοιχα έργα σε άλλα δημοτικά διαμερίσματα (βλ. το πιο πρόσφατο του βρεφονηπιακού σταθμού π.χ.) η Αγκαιριά αν και είναι το τρίτο σε πληθυσμό δ.διαμέρισμα δεν έχει αξιωθεί να στεγάσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή της σε απόλυτα εναρμονισμένες με το σήμερα κτιριακές εγκαταστάσεις.
Δυστυχώς το θέμα έχει παραπεμφθεί στις γνωστές καλένδες και η ευθύνη βαραίνει πολλές πλάτες.
Έχω αναφερθεί διεξοδικότερα πολλές φορές στο παρελθόν μέσω αυτού του ιστολογίου.
Θυμίζω μια από αυτές:

 Κυριακή, 11 Μαΐου 2014
Δημοτικό Σχολείο Αγκαιριάς. Που το είδατε που το απαντήσατε;
 Επανερχόμαστε σ' ένα θέμα το οποίο δυστυχώς συστηματικά αποσιωπάται από τους ενασχολούμενους με τα κοινά, θητεύσαντες ή μέλλοντες αιρετούς.
Η Αγκαιριά από τον Μάιο του 2001, όταν δηλαδή αναβαθμίστηκε το σχολείο της σε εξαθέσιο, μετά από συστηματική προσπάθεια και στοχευμένες κινήσεις δυόμιση ετών, περιμένει να δρομολογηθεί η διαδικασία για την κατασκευή νέου, σύγχρονης αντίληψης και λειτουργικότητας κτίριο, προκειμένου να στεγάσει τον κατάφωρα αδικούμενο μαθητικό της πληθυσμό.
Η αδιαφορία όλων αυτών των ετών βαραίνει πολλούς και σε διάφορα "πόστα".
Βαραίνει τους κατοίκους που άφησαν να "ξεφουσκώσει" το αίτημα...
Βαραίνει φυσικά και τους φορείς της σχολικής κοινότητας.
Πρωτίστως βαραίνει όμως την πολιτική ηγεσία του τόπου, η οποία παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις του υποφαινόμενου, σφυρίζει αδιάφορα τόσα χρόνια, υποδυόμενη την ανήξερη και αμέτοχη.
Το πλέον ανησυχητικό είναι η πανηγυρική απουσία του αιτήματος από τον προεκλογικό διάλογο.
ΝΤΡΟΠΗ!!!

Η εθνική μας «ξεβλαχιάστρα» και το «θαύμα» του εκσυγχρονισμού

«Με τα περιοδικά μου έκανα μόνο καλό. Ξεβλάχεψα πολύ κόσμο που έψαχνε την Ευρώπη». Αυτό ισχυρίστηκε ο Πέτρος Κωστόπουλος. Η επίσημη ξεβλαχιάστρα (κατά το ξεματιάστρα) του εκσυγχρονισμού.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, τα ζιβάγκο, η αναγνώριση της εθνικής αντίστασης και το πρώτο κύμα πρόσληψης των ορδών "πράσινων" παιδιών στο δημόσιο ανήκαν στο πρόσφατο παρελθόν. Η τρίχρονη -βαμμένη στo αίμα του Τεμπονέρα- παρένθεση Μητσοτάκη είχε φορτώσει και αυτή με τη σειρά της «γαλάζιες» στρατιές στο δημόσιο μισθολόγιο και ο Σαμαράς ξεκινούσε την βρώμικη καριέρα του στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Είχε έρθει η ώρα για να περάσουμε σε ό,τι πιο χυδαίο έχουμε ζήσει ποτέ ως χώρα μετά τον εμφύλιο. Τον Σημιτικό εκσυγχρονισμό. Στους φιλελέδες, πριν τους φιλελέδες, αν θέλετε.
Η μετάβαση στην «εκσυγχρονιστική Ελλάδα της ανάπτυξης», προϋπέθεται και τα κατάλληλα θεμέλια στον τρόπο ζωής… το lifestyle. Το «ξεβλάχιασμα». Τους «10+1 τρόπους για τον σωστό στοματικό έρωτα» ή «Γιατί η γυναίκα χρειάζεται και κανένα χαστούκι που και που»
Πρέπει πάντως να παραδεχτούμε πάντως πως ο Πέτρος Κωστόπουλος άνοιξε πολλούς δρόμους, ως πρωτοπόρος. Δεν είναι ειρωνεία, είναι η πραγματικότητα.
Ο οικονομικός παρασιτισμός και η αποθέωση πολιτισμικών υπο-προϊόντων ήταν η επιτομή του Σημιτικού εκσυγχρονισμού.
Το γκλάμουρ, το εύκολο χρήμα, τα (θαλασσο)δανεικά και αγύριστα, τα κονδύλια της κρατικής διαφήμισης, τα παλαμάκια στα ζεϊμπέκικα του Τσοχατζόπουλου και οι πάσης φύσεως πασοκική λαμογιά, διασφάλισαν στους "εκλεκτούς" το απαραίτητο «λίπος» για τις δύσκολες εποχές που έρχονταν.
Ήταν οι «ευρωπαϊστές» της εποχής.. Οι σημερινοί «Μένουμε Ευρώπη» που νοσταλγούν τις «ευκολίες» της εποχής Κωστόπουλου - Σημίτη.
Αυτοί που σήκωσαν το βάρος του «μαζί τα φάγαμε» και διέσπειραν το μίσος και τον κοινωνικό αυτοματισμό στην κοινωνία της κρίσης. Αυτοί που μέχρι και σήμερα -αμετανόητα- κατηγορούν τον «τυροπιτά» που δεν έκοβε απόδειξη, αγνοώντας επιδεικτικά την χυδαία αναδιανομή εισοδήματος-προς τα πάνω- του Χρηματιστηρίου… τις Siemens, τις Novartis, τα υπερτιμολογημένα δημόσια έργα, τα μαύρα ταμεία ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, τις μίζες των εξοπλιστικών, τα θαλασσοδάνεια των ΜΜΕ της διαπλοκής και τα εκατοντάδες ακόμα σκάνδαλα που μας οδήγησαν στην οικονομική χρεοκοπία. Είχε προηγηθεί βέβαια, η ηθική και η αισθητική χρεοκοπία. Όπως συμβαίνει πάντα άλλωστε.
Μετά τον Κωστόπουλο, ο κάθε αποτυχημένος εκδότης-επιχειρηματίας μπορούσε να πτωχεύσει τα περιοδικά και τις εφημερίδες του, να αφήσει απλήρωτους εργαζομένους, να απολαμβάνει τα Καλοκαίρια του στη Μύκονο και να στέλνει τα παιδιά του να σπουδάζουν στην Αμερική.
Ο Κωστόπουλος δε «ξεβλάχεψε» κανέναν. Η «βλαχιά» άλλωστε, όπως και η λαϊκότητα, δεν είναι κάτι αρνητικό. Το να ιδεολογικοποιήσεις την αισθητική και οικονομική σαπίλα, είναι.
ΥΓ. Και για το τέλος, μια ωραία ιστορία.
Η "αυτοκρατορία" φθήνιας του Πέτρου Κωστόπουλου άρχιζε περίπου την ίδια εποχή που λάμβανε χώρα και το μεγαλύτερο ρουσφέτι που έχει καταγραφεί ποτέ στη χώρα μας. Μαζί με τα χιλιάδες "πράσινα" και "γαλάζια" παιδιά που βρήκαν μια καλύτερη τύχη απ' όλους τους άλλους, ένας νεαρός τελειόφοιτος του Χάρβαρντ στάθηκε ακόμα πιο τυχερός. Το 1999 ο πατέρας του, πρώην πρωθυπουργός, τηλεφωνούσε στον Κώστα Σημίτη για να ζητήσει μια χάρη για τον... Κυριάκο. Το γιο του που "δεν κάμει και για πολλά το παιδί" αλλά ας του δώσουμε κάτι να παίζει. Και τι παιχνίδι; Εν μία νυκτί, ο Κυριάκος βρέθηκε διευθύνων σύμβουλος της θυγατρικής της Εθνικής Τράπεζας, NBG VENTURE CAPITAL. Το αξιοκρατικότατο αυτό ρουσφέτι, η τοποθέτηση του Κυριάκου, φέρεται ότι έγινε με την σαφή εντολή του Κώστα Σημίτη, στον τότε διοικητή της Εθνικής Θ. Καρατζά. Ο Κυριάκος, έλαβε ως μπόνους και τον υψηλότερο μισθό που είχε έδωσε ποτέ η Εθνική αλλά και κάθε άλλη τράπεζα σε στέλεχος της για την θέση του επικεφαλής μιας θυγατρικής εταιρείας.10.000 ευρώ το μήνα, την τριετία 2000-2003.